Podczas żałoby nie byłem spokojny, co rusz wyprowadzało mnie z równowagi szafowanie idiotycznymi paralelami, symboliką mającą ułatwić sprzedanie wydarzenia czytelnikom tabloidów. Prosty człowiek ma prawo do informacji, takiej jak każdy inny, ale nie powinien być prowadzony jak owieczka do medialnej rzeźni. Widocznie ktoś na kopule postanowił, że będzie to taki kraj – niewolników symboli, idei i przeszłości. Za krótki jestem by zgłębić ten wielki plan, zbyt skamieniałe mam serce by zrozumieć egzaltowanych komentatorów i wszystkich tłumaczących narodowy dramat działaniem sił wyższych lub, w najlepszym wypadku, historycznymi klątwami.

Do tego dodajmy pełne spektrum w tle. Brazylijska żałoba, trzydniowa, pal licho z jakich pobudek i faktycznych przyczyn. Mili moi, Brazylia? Szok. Na przeciwnym biegunie, mój ulubieniec w szarganiu języka i logiki, pan poseł Brudziński, dokonujący samonamaszczenia już w pierwszy dzień po katastrofie. Bóg dał mu “drugie życie”, więc Prezydentowi, Pierwszej Damie i kolegom z partii zabrał? Obrzydliwe wygrzewanie się w medialnym ciepełku. Szok. I takich zdumień mógłbym wymieniać masę i bez końca.

Dziś rano w tłicie napisałem, że liczę na sprzężenie zwrotne: powrót racjonalizmu, logiki faktów, wnioskowania na przyszłość. Takich głosów kilka zabrzmiało w ostatnim tygodniu i jest ich coraz więcej. Bardzo dziękuję tym ludziom za odwagę słów.

Niech zacznie być w naszym myśleniu ważny każdy człowiek, uświęcone życie i kolonizacja Układu Słonecznego. Nie niebiańskie czajniczki i interesy kilku autokratów, żądnych zemsty za XIX i XX wiek.

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: media, polityka, Polska, społeczeństwo

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Znalezione na forum — “Nowe oznakowanie autostradowe”

Pierwszym takim przypadkiem stała się dyskusja toczona na forum skyscrapercity.com o niedoskonałościach tablic autostradowych w naszym kraju. Wytykano m. in. chaotyczne kompozycje symboli i napisów wynikające z nierównych wymiarów tablic, nieczytelne i zbyt toporne oznaczenia strzałowe, przeładowanie informacjami lub ich niedostatek. Entuzjaści-graficy proponowali także swoje rozwiązania oparte o doświadczenia niemieckie, francuskie, czy  amerykańskie. Niektóre projekty były świeże i niewątpliwie warte obejrzenia, choć z przyczyn ekonomicznych była to raczej fantazja. Polecam tę ciekawą dyskusję, ale uprzedzam, że postów jest sporo.

Po przejściu pierwszej fali nowatorów do głosu doszli formaliści, których ambicją było opracowanie profesjonalnej propozycji dla GDAKI(*). Oczywiście postanowiono, co zrozumiałe, że krój pisma “Drogowskaz” jest absolutnie jedynym uprawnionym do stosowania w takim projekcie. Upłynęło postów mało-wiele i stała się rzecz niezwykła. Okazało się, że stosowanie prawnie obowiązującego polskiego liternictwa ogranicza rozwiązania i mocno determinuje proporcje tablic, co smutno potwierdzili liderzy wątku. Było to o tyle zaskakujące, że dyskusja po kilkuset wpisach wcale nie zwiastowała takiego finału (no może finału pewnego etapu).

Czytelność napisów również nie spodobała się wszystkim. Paradoksalnie prosta, geometryczna osnowa liter nie sprzyja jednoznacznemu i automatycznemu odczytaniu nazwy własnej, szczególnie gdy przejeżdżamy przez jakiś obszar po raz pierwszy. Ma to duże znaczenie dla kierowców nie władających językiem polskim, a tych przecież na drogach międzynarodowych nie brakuje.

Jedziemy przez afrykańskie bezdroża

Proponuję przykład z kapelusza, ale niezbyt tendencyjny. Wyobraźmy sobie, że jedziemy w nocy przez obszar gdzie nazwy są do siebie podobne, a w dodatku występują w nich jakieś zbitki samogłosek (coś jak zachodnioafrykańskie Ouagadougou, choć mniej skomplikowane). Import polskiej myśli znakowania dróg dałby poniższy efekt.

Gdy droga jest całkiem przyzwoita i jedziemy dość szybko drogowskaz może być widziany mniej więcej tak:

Gdzie jest “o”, a gdzie “a”? W końcu pewnie się dowiemy jak podjedziemy bliżej. Gdybyśmy zechcieli sprawdzić jak w poniższej sytuacji zachowa się drogowskaz z Niemiec lub z krojem stosowanym przez Amerykanów?

Casus o/a  to z resztą niejedyny problem podobieństwa znaków. Przykładowo, należyte zróżnicowanie “I” i “l” jest zaniedbywane nagminnie także w wypadku innych krojów bezszeryfowych.

[Odpowiednie pliki “czcionkami” znalazłem tutaj.]

O co to bicie piany?

Wydawać się może, że przedstawiane tu problemy są wyolbrzymione. I owszem, w skali globalnej są ledwie pyłkiem. Ale nawet w dobie nawigacji GPS informacją wizualną wciąż zajmują się z wielkim zaangażowaniem projektanci z całego świata. Szukają rozwiązań czytelnych, najbardziej ergonomicznych i najlepszych pod względem estetycznym. Wszystko w celu zwiększenia bezpieczeństwa i komfortu podróży. Zainteresowanych profesjonalnymi analizami i przykładami zapraszam do anglojęzycznego serwisu Ralfa Herrmanna. Jest tam cały dział poświęcony zagadnieniom projektowania oznakowania i stosowanego na drogowskazach liternictwa.

Pozostaje marzyć, że rozpasana i bogata Europa zarządzi i ufunduje kiedyś, na złość lokalnym patriotom, ujednolicenie tablic. Wtedy, równie zaskakująco, poznański SIM nabierze głębi, stając się zapisem zabytkowej sztuki typograficznej końca XX wieku.

——————————-
(*) — GDAKA – żargonowe określenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad

●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: design, drogowskaz, polskie drogi, skyscrapercity.com, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Efektem takiego pomysłu estetycznego jest rozmiar tablic, wyjątkowo spory. I gdzie ta gospodarna minimalizacja kosztów? Czyżby sąsiad miał na zbyciu jakieś odpowiedniej wielkości płaskowniki? Bez sensu są te pytania, przecież jest schludnie, jest nowo, jest solidnie. Ale dzięki takiemu podejściu do sprawy każdy Gnieźnianin może poczuć wyższość nad pobliską aglomeracją (wyjątkowo zasłużenie tym razem). W pierwszej stolicy Polski juz dawno wymyślono estetyczne, dobrze komponujące się z zabytkowymi murami brązowe tablice opisane białym krojem szeryfowym, z herbem miasta. Nowe poznańskie tabliczki nie mają również minimalistycznego i “przezroczystego” wyglądu tych tradycyjnych granatowych. Mają za to gustowną, srebrnopodobną ramkę i słupki (foto poniżej).

Nie upieram się przy jednoznacznej krytyce, niektóre elementy mogą przypaść do gustu. Zastosowane na tabliczkach kolory należą do spokojnych, ale zauważalnych. Jak widać na obrazkach oprócz podstawowej informacji o nazwie ulicy umieszczono na tablicach nazwę dzielnicy miasta i kierunek wzrastania numeracji domów – bardzo sympatyczne rozwiązanie w postaci “wykresu” wzrastających słupków, zdecydowanie najciekawszy element projektu. Niestety, jak wiemy z części pierwszej – mała wielkość znaków to niska czytelność, cecha firmowa czcionki drogowskazowej.

Ogólny poziom czytelności całej tabliczki najlepiej pokazać na wiarygodnym przykładzie. Znajdziemy taki na narożniku ul. Garbary i ul. Grobla. Tam tabliczka wylądowała pomiędzy “nieprofesjonalnymi”, literowymi reklamami towarów z pobliskiego sklepiku. Jest chaos, trudno stwierdzić co tutaj jest ważniejsze, ale różnica w czytelności poraża.

Podobno do projektu tabliczek (a może i całego Systemu Informacji Miejskiej) zatrudniono jakąś poważną firmę z Wrocławia (bardzo żałuję, że nie znam nazwy). Nie chcę Państwu znad Odry robić przykrości, ale skoro zgodzili się firmować projekt informacji wizualnej oparty o takie liternictwo, to powinni zniknąć z rynku. Być może specyfikacja była bardzo sztywna w tym zakresie, więc nie była to ich wina? Być może na samym początku zamawiający przyjął, że system dla pieszych nie może odbiegać za mocno od systemu dla kierowców? A może, o zgrozo, zbyt dosłownie potraktowano zapisy przywołanej w poprzedniej części instrukcji o oznakowaniu, zakładając że uliczna tabliczka (np. wolnostojąca) musi spełniać wymogi stawiane znakom drogowym? Pytania bez odpowiedzi, na szczęście to błahostka. Zostańmy Europejską Stolicą Kultury i będzie git.

Na pocieszenie napiszę, że mogło być znacznie gorzej, wszak w cudowny sposób ostały się kamienne tablice na Starym Rynku. Gorzej mają także “cyrkle”- oto drogowskaz na rogu Kórnickiej i Jana Pawła II służący odwiedzającym Poligród. Litery niby czytelniejsze, kolory tradycyjne, bez wydziwiania, ale za to jakie fantastyczne wykonanie i trwałość.

●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: design, drogowskaz, Poznań, przestrzeń miejska, Sysytem Informacji Miejskiej, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Nie ma wątpliwości, że pismo drogowskazowe zostało zaprojektowane przez profesjonalistę. Jest to jednoelementowy krój bezszeryfowy, charakteryzujący się “mocnymi” krawędziami wariacji podstawowych figur płaskich. Kształt finalny był kompromisem pomiędzy zasadami typografii, ergonomią i łatwością wykonania znaków. Każda litera została przedstawiona na siatce kwadratów, z zaznaczeniem charakterystycznych punktów kształtu. Dzięki temu lokalne służby i zakłady mogły w prosty sposób tworzyć napisy za pomocą szablonów (widywałem nawet takie z blachy stalowej), co gwarantowało identyczny wygląd tekstów jak kraj szeroki. Nikomu nie śniły się wtedy krzywe Beziera, a przyjęcie jakiegoś bardziej skomplikowanego kroju spowodowałoby w praktyce jeszcze większe trudności w “zgraniu” wyglądu tablic ze sobą. Mimo tego właściwie do końca epoki szablonów można było spotkać jakieś śmieszne odstępy międzyliterowe, obrócone czcionki itp. Nawet dziś, pomimo korzystania z komputerów, ploterów i wycinarek zdarzają się napisy, gdzie rolę wielkiej litery “M” pełni odwrócone “W”. Bez komentarza :)

Krój pisma znaków drogowych jest obecnie usankcjonowany prawnie przez Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. “w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków umieszczania ich na drogach”. Poniżej fragment załącznika do ww. rozporządzenia dotyczący określania kształtu liter, kerningu, wielkości.

liternictwo-drogowe

Pomimo dużego sentymentu jaki mam do napisów sporządzonych według powyższego projektu uważam je dziś za anachroniczne. Może nie zawsze “brzydkie”, na co wpływ mają także kształty i kompozycje samych tablic, ale często po prostu nieczytelne. Litery “a” i “o” są nierozróżnialne z większej odległości, znaki diakrytyczne też niespecjalnie chcą się rzucać w oczy, no i często lubią się odkleić i pofrunąć w siną dal.

Litery są dosyć szerokie co powoduje pewną rozwlekłość długich napisów i trudności kompozycyjne, ale o tym więcej napiszę w części czwartej. W następnej części natomiast wrócę do Poznania, gdzie postanowiono, że tabliczki uliczne muszą spełniać wymagania wspominanego tutaj rozporządzenia. ●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: drogowskaz, lata 80., PRL, przedruk, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

O użyciu kroju drogowego pisałem już wcześniej, jednak rozprzestrzenianie się tego ciekawego zjawiska zmusiło mnie do ponownego przedstawienia sprawy. Pierwszą część poświęcę planowi linii tramwajowych tutejszego MPK.

Schemat przedstawiający sieć po raz pierwszy pojawił się na przystankach pod koniec sierpnia 2009. Pomijając dyskusyjne rozwiązania w projekcie graficznym (np. zbyt ciemna zieleń trawiasta punktów węzłowych, przeskakujące co przystanek względem siebie linie) dostaliśmy produkt poprawny, wręcz klasyczny, bo oparty na sprawdzonych założeniach. Pierwsze tego typu schematy powstały dla metra londyńskiego w latach 30. XX wieku.

Poniżej reprodukcja znacznego fragmentu schematu AD 2009 Q3.

Wszystko byłoby w sumie do zaakceptowania – choć nie jest to dzieło profesjonalisty, przeciętny pasażer nie będzie się zagłębiał w szczegóły i jakość, tym bardziej, że większość tubylców rozkład zna dość dobrze i bez diagramu. W moim wypadku czarę goryczy przelało zastosowane liternictwo. Beznadziejna widoczność i czytelność podpisów pod przystankami, czy na tle wspomnianych już węzłów przesiadkowych sprawiła, że zawyłem.

Proszę zwrócić uwagę, że infografikę zaopatrzono także w angielskie i niemieckie tłumaczenia tytułu, zatem sugeruje się przybyłym obcokrajowcom, że tu odnajdą miejską nić Ariadny. Wszak odbywają się właśnie Mistrzostwa Świata w Wioślarstwie (sierpień, przypomnę), a za pasem zjazd Młodych Taizé, więc planik jak znalazł. Pytanie: jak turysta, także i krajowy, ma przeczytać maleńkie literki, rozróżnić “o” i “a”, zauważyć jakieś diakrytki? Nie mam pojęcia. Należy wziąć oczywiście poprawkę na powiększenie obrazka, które tutaj rozróżnialność liter zdecydowanie podnosi, co jest generalnie cechą charakterystyczną tych liter. Pamiętajmy, że zaprojektowano je by były wielkie. Nawet skorzystanie z najbardziej oklepanego kroju świata, czyli  “Times New Roman” (thx MS!) podniosłoby ogromnie ergonomię mapki. [BULWERS MODE OFF]

Sprawa nie jest może z pierwszej ligi, ale istnieje ryzyko, że młody człowiek ze Skandynawii, Szwajcarii czy Hiszpanii wyczuje siermięgę i wspomni o tym znajomym, nie mówiąc już o wysłannikach konkurentów do miana Europejskiej Stolicy Kultury 2016.  Często takie szczegóły stanowią podstawę dla niesprawiedliwych sądów. Warto byłoby zadbać o estetykę i nie dawać pretekstu, przynajmniej szczególarzom. Potem nawet imprezy typu “Rock vom Mars” niewiele będą mogły pomóć;)

W następnych częściach

Powyżej zaprezentowałem pierwszy, zdecydowanie negatywny przykład zastosowania drogowskazowego kroju liter. Następne będą mniej rażące. Napiszę m. in. o tabliczkach z nazwami ulic, spróbuję także przedstawić genezę kroju. Cdn. ●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: drogowskaz, grafika, MPK Poznań, Poznań, projektowanie, transport publiczny, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

1:07:03 PM: Druga kolejka spotkań w grupie A: 16:30 Izrael – Macedonia, 19:15 Grecja – Chorwacja. Arena pęknie w szwach? raczej nie…

1:32:58 PM: I już jest zabawnie. Pojawiają się głosy zza granicy, że organizacja szwankuje. Sprawdzimy.

2:00:29 PM: Wczoraj o północy spotkałem kibiców Macedonii: 4 cudaków w jaskrawych pomarańczowo-żółtych chustach i 3 w cywilu. Nie smucili się porażką;)

2:39:24 PM: Gotowy do wyjścia. Włos mi się na głowie zjeżył jak przeczytałem, że w Gdańsku nie można było kupić nic do picia na hali. Raz kozie śmierć.

3:44:52 PM: strefa kibica jest bardzo średnia. bez rewelacji. snują sie mniej lub bardziej ubrane hostessy;)

3:48:24 PM: jestesmy w środku. napoje można kupić, także totalnej porażki nie ma. kontrola przy wejściu bardzo liberalna.

3:51:02 PM: arena wygląda przyzwoicie. siedzimy w sektorze macedońskim, będzie wesoło. pan naprawia kamerę na koszu.

3:53:10 PM: ważna informacja: zakaz fotografowania podczas meczu. 35 min do rozpoczęcia.

4:02:46 PM: na koronie naszego i sąsiednich sektorów wielka bela czerwonego materiału. wygląda na flagę. really big flaga.

4:21:01 PM: rozgrzewka trwa. rozpoczynają się próby mikrofonu, pan mędzi. obok nas zasiedli tubylcy. uff

4:29:19 PM: impreza na całego. time for tip-off. kilka fot komórczakiem nie oddaje czadu. zapełnienie 40%

4:35:48 PM: zeby nie było, że ciągle się czepiam, ale początek meczu i już zwicha stolika punktowego. mac 11 isr 7

4:48:12 PM: koniec pierwszej kw. skuteczność przeciętna, fauli sporo. kobity tańczą, odciaganie uwagi od fatalnej obsługi tablicy.

4:56:25 PM: ładna, płynna gra w 2kw. macedonia 4 punktami, kibole szczęśliwi. Żubr chodzi smetny;)

5:20:09 PM: halftime. brak stoiska z gadzetami, dwie osoby sprzedają napoje, kolejka monstrualana.

5:25:50 PM: prognoza na drugą połowę to jednak Izrael. lepiej bronią, mniej schematyczni w ataku. choć kiboli bedzie szkoda bardzo

6:02:28 PM: sprawa wyniku wciąż otwarta. obudzili się izraelscy kibicem. wiecej pomysłu na grę w ataku u Macedonii

6:21:15 PM: no i przepowiednia się nie sprawdziła. zabrakło spokoju w kluczowej akcji. kibice w niebie. Grecy już na rozgrzewce

6:49:59 PM: w strefie kibola polska litwa na telebimie i … nagle… we Wrocku gaśnie światło. Prezentacja w 2 kw?

7:01:36 PM: skandowanie hellas z towarzyszeniem bębna, ale tym razem nie w naszym sektorze. w pobliżu szachownice biało-czerwone

7:29:38 PM: wojna na boisku eskaluje. macedończycy wspomagają chorwatów na trybunach. nie ma jak to wspólny wróg. takie sobie.

7:36:02 PM: twarda obrona, więc wynik dość niski. Grecy szybciej uporządkowali atak. bryluje Bourousis. zespół taneczny coraz bardziej na burdelowo.

8:02:29 PM: raport w przerwie jest lakoniczny: nie ma co zbierać po Grekach. wysoka kultura gry. Polacy wygrali z Litwinami. MEGA!

8:25:09 PM: Chorwaci próbują, ale ciągle 12 w plecy. Żadnego sklepu w pamiątkami w hali. wrócę do domu z jedynie kilkoma fotami z htc.

8:49:16 PM: wynik bezpieczny dla Greków. sektor Balkanczyków cichy. Żubr nawet zniknął. ochroniarze prawie zasnęli.

8:57:38 PM: nie odmówiłem sobie przyjemności sfocenia budy komentatorskiej. mniej słynnej, ale bardziej obleśnej niż wieża ze Śląskiego

9:02:46 PM: 6 punktów różnicy. wszystko się może zdarzyć. taka jakby niechcica Greków. Będzie kara?

9:05:01 PM: czemu chorwaci nie faulowali w końcówce mając jeszcze szansę? po ptokach. teraz test opróżnienia Areny;)

9:41:42 PM: mimo szczatkowej wiochy i popeliny byl to piekny dzien. przezycia niezapomniane. sie sahen.

©2009 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: Eurobasket2009, koszykówka, Poznań, relacja na żywo, sport

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Inowrocław Aug 1990, originally uploaded by sludgegulper.

Na zdjęciu widzimy oczywiście południowy fronton inowrocławskiego “pałacu kultury”, mieszczącego się przy ul. Kilińskiego, vis a vis kościoła pw. Świętego Krzyża. Komentarz zamieszczony przez jednego z użytkowników pod zdjęciem przywołał starą zagadkę językową trapiącą mnie w latach 80. Dlaczego w tamtych czasach słyszałem często od wszystkich przyjezdnych z innych miast o “em-piku”, a nie o “ka-em-piku”?

Nie na darmo nazwałem obiekt, w którym mieścił sie KMPiK, pałacem kultury. Do dzisiaj ma tu swoją siedzibę wiele szacownych instytucji: Biblioteka Miejska, Muzeum (przenoszące sie powoli do nowej siedziby przy ul. Solankowej), Szkoła Muzyczna pierwszego i drugiego stopnia, czy Inowrocławski Dom Kultury.

Sieć Klubów Międzynarodowej Prasy i Książki zawsze była zakładem jakby komercyjnym, nawet za poprzedniego systemu. Tu uczono naród języków za odpłatnością, sprzedawano najnowsze wydawnictwa płytowe i książkowe, a od czasu do czasu za obejrzenie wystawy lub projekcji trzeba było zapłacić. Był też przybytek gastronomiczny, ale bezalkoholowy.  Na początku lat 90. funkcja handlowa została praktycznie jedyną w działalności klubu w Inowrocławiu. KMPiK musiał opuścić swoją rozbudowaną siedzibę i przenieść się na ul. Kościelną już tylko jako sklep. Niestety i tę działalność szybko zakończył.

Minęło lat mało wiele i oto w całej Polsce zaczęły powstawać “empiki”, regularne sklepy księgarskie, gdzieniegdzie z dodatkiem szkół językowych. Potężne wielopoziomowe salony zwane “Megastore” i skromniejsze, m. in. w centrach handlowych i w mniejszych ośrodkach, które swojej nazwy się nie dosłużyły. Oczywistym było, że nikt tej sieci nie mógł nazwać KaEmPik-iem, bo po klubie nie zostało ani śladu. Mamy zatem tytułowe zniknięte K. Ostał się jeno zwyczajowy, stworzony dla skrótu, popularny eMPiK, którego nijak w dawną nazwę rozwinąć nie sposób, choć oczywiście otworzenie serwisu internetowego z “com” po kropce przywróciło trochę międzynarodowego ducha ;) To ciekawe, że od początku nie postarano się o domenę .pl; wniosek, że mądrzy ludzie planowali już wtedy ofensywę na ościenne eurostany. Dziś wklepując empik.pl dotrzemy tam gdzie trzeba.

Salonu “empik” nie ma w Inowrocławiu do dziś. Widocznie specom od marketingu i franczyzy udało się ustalić, choć im nie pomagałem, że w PRL-owskich czasach nie lubiliśmy płacić  za “kulturę” i do dziś nam to zostało.

Na koniec jeszcze mały resentyment, taki dla zasady bardziej, niż z przekonania. Wyobraźmy sobie, że dziś Miasto Inowrocław lub jakikolwiek inny inwestor buduje coś o podobnym rozmachu jak budynek ze zdjęcia. Urojenie, czy tam nawet rojenie.•

©2009 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: empik, flickr.com, Inowrocław, język, KMPiK, PRL, wspomnienie

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

3:29:47 AM: Na razie dość ławto dla Magic, prowadzą 10. 1qtr: gdyby nie rzut Delonte Westa możnaby pośleć że LeBron James grał sam. Gramy dalej.

3:33:38 AM: Nie chcę popadać w głupie tony, ale Rashard Lewis jest człowiekem z misją. Facet wie, że zdobędzie wkrótce mistrzostwo. DH12 poprawia i +15.

3:35:59 AM: Nie mam wprawy trochę w tej całej zabawie jeszcze. Korzystam z seesmica, bo twihrl ma problemy z PL znakami.

3:41:37 AM: Cavs bez wiary, James się gubi. Magic przyzwoicie rozgrywają. Od teraz chyba wszystko będzie działać bez zarzutu. Magic 56 Cavs 40

3:43:56 AM: Koniec pierwszej połowy. Na razie dominacja. Oglądam mecz „u Chińczyka”, bo na veetle.com się nie udało. Transfer słabiutki chyba.

3:45:37 AM: A w TNT relację prowadzi Marv Albert, (z Reggiem Millerem) ciekawe ile ma lat… do głowy przychodzi mi Połomski hmmm

3:50:30 AM: chciałem napisać, że jasna noc dzisiaj, a to przecież już świtanie :) o nba nie pisałem chyba z 200 lat. w sumie nie ma o czym przecież ;)

3:58:06 AM: Brak komentarzy Amerykańców jednak doskwiera, trzeba sie zacząć uczyć mandaryńskiego chyba.

4:05:13 AM: Rozpoczynają 3 kwartę. Ja mam jogurt „pomarańcza z melisą” a pod spodem napis: uspokaja… ciekawe czy będą aż takie emocje

4:08:15 AM: no i już timeout ORL. dobre drużyny zawsze pokazują klasę po przerwie. Magic prowadzą jedenastoma.

4:11:12 AM: Jak trwoga do do Dwighta. Dwight przepchnie wszystkich i w najgorszym wypadku… przestrzeli osobistego ;)

4:17:13 AM: Piękna akcja trzypunktowa „pyskacza” Williamsa, ale Pietrusowi rzut coś nie leży, Mo poprawia trójką, ale Dwight jest niezawodny. Magic +13

4:20:17 AM: Hidayet przeczyścił w końcu. W odpowiedzi Delonte West. I w koncu Pietrus. I w odpowiedzi znowu West.

4:22:36 AM: Ależ straszliwe zwicho-lagi na twitterze, czy Ci Amerykanie kopulują za jego pomocą, że ciągle taki zatkany? Seesmic Desktop też nie lepszy

4:24:37 AM: Najlepiej by było, żeby TweetDeck miał obsługę wielu kont i byłoby po kłopocie.

4:40:25 AM: Czasami Cavs stawiają tak szczelną obronę, że gra Magic po obwodzie wygląda okropnie archaicznie. Czasami jednak gubią sie okrutnie.

4:48:01 AM: LeBron jakiś taki zdystansowany, zawodzi mnie jego postawa. W tej chwili wynik trzymają mali z cleveland. Trzymają, hehe 94-78 orlando

4:54:33 AM: Howard piąty faul, może jak usiądzie na ławce to Cavs zwietrzą ostatnią szansę?

4:55:13 AM: Nie usiadł

4:55:54 AM: Na parkiecie Sasza Pavlović, ciekawe czy zna jakąś Iwonę ;)

I po meczu. Wynik 103-90 dla Orlando Magic. Redakcja gratuluje drużynie mistrzostwa konferencji wschodniej. Powodzenia w Kalifornii i żegnamy się tradycyjnym: Beat L.A. :)
LeBron i spółka muszą na razie odłożyć swoje aspiracje, dziś wściekły chyba głównie na siebie „Król” nawet nie zdobył się na gratulacje dla zwycięzców przy otwartej kurtynie.

A teraz opis dna spod znaku wieloryba. Jak się człowiek napali na jakiś pomysł to mu twittera wyłączą i kicha. Może jest jakaś inna przyjazna wtyczka do blogowania na żywo? Trzeba poszukać czym prędzej, bo ta metoda pokazała swoje wszystkie złe strony. No i jak tu umówić się z czytelnikami na przykład na relację z koncertu na żywo? Za tydzień są jakieś mecze, wiec może uda mi się jakoś zrehabilitować.
Oczywiście wiadomo, że nikt tego nie czyta w trakcie jak ja piszę i oglądam, ale miło by było, gdyby kłopoty techniczne nie przesłaniały trochę sedna jakim jest sama gra i pisanie o niej. A jak się niektórzy już przebudzą, to może zechcą przeczytać. I tyle. Ide dospać.•

©2009 Ainunau.net. | Permalink | 4 komentarze/y | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: Cleveland Cavaliers, NBA, Orlando Magic, relacja meczowa, sport, twitter.com

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Piszę o tym z jednego powodu – po raz pierwszy w powojennej historii plebiscytu nie wygrał go w roku letnich igrzysk olimpijskich medalista tej imprezy. Tym razem wygrał przedstawiciel dyscypliny nieolimpijskiej – Robert Kubica. Nie zamierzam dyskutować z tym, że Kubica jest zawodowym sportowcem, wzorowym i wybitnym przedstawicielem swojego zawodu. Nie zamierzam także dyskutować z tezą, że wyścigi samochodowe, F1, czy rajdy, to sport. Interesuje mnie jak to się dzieje, że kibice ciągle tkwią w potrzasku narodowego kompleksu i pod niebiosa wychwalają ludzi, którzy są bardziej ikonami niż faktycznymi zwycięzcami. Doceniają głównie to, że można się tym kimś pochwalić na urlopie za granicą, niż rzeczywiste osiągnięcia. Dominuje kult popularności i pieniądza, nawet w sporcie. A przecież uważamy się za naród mądry i co ważniejsze, niezależny.

A może nie ma wcale nic złego w tym co się stało. Może zwyczajnie wielki facet z brodą pchający kawałkiem żelastwa to frajer i outsider, a mały facet skaczący przez to coś i wywijający fikołki to jakiś niewiadomo kto. Za to jak ktoś ma samochód… ooo, to już jest panem wyobraźni. Zamkniętej w dziurach naszych szos, różowych strojów Rabczewskiej czy tvn-owskich seriali o pięknych i młodych. Naszemu złotemu kulomiotowi, Tomaszowi Majewskiemu, najbardziej wyluzowanemu mistrzowi olimpijskiemu, nie udało się ukryć rozczarowania takim rozstrzygnięciem plebiscytu (a może, jako chłop szczery, niczego ukrywać nie chciał?). Bo pomijając jego indywidualne oczekiwania, jest to porażka Igrzysk, odarcie ich z tej świętości, która każe nam zamierać podczas transmisji. Tak było w latach 60. i 70., czas płynął wolniej, atrakcji było mniej, a boks był królem, przyjemnie było sprać po mordzie bratni naród, excuse le moi, udowodnić wyższość w szermierce na pięści . Dziś młodemu kibicowi łatwiej zrozumieć zawodnika piłkarskiego mistrza Hiszpanii z dalekiego Kamerunu albo jakiegoś steryda z USA, niż czterech panów z łódki, nie licząc koralików. To telewizja i także internet (np. obserwowanie Shaquille’a O’Neala na twitterze) zbliża nas do interesujących wydarzeń, codzienność stała się niezwykle ekscytująca. Przecież nie będziemy kazali małemu kibicowi żeby porzucił idoli skoro są na wyciągnięcie ręki. Ja też mając w 1982 roku to co mamy dziś miałbym świra na punkcie Bońka, Smolarka, Laty i Młynarczyka. Choć w sumie miałem i bez tego.

Może jestem niesprawiedliwy, może Kubicy pomogła skromność, powściągliwość, regularność i jako taka skuteczność? Nie jest gazetowym amantem, nie jest krzykaczem w typie pięknych florecistek. Jest sporym przedsiębiorstwem, odnoszącym sukcesy wszelkiej natury, a przede wszystkim wydaje się być normalnym człowiekiem. Choć jeśli jego udziałem mają być wielkie tytuły lepiej by do szaraków nie równał. Życzę Krakowianinowi sukcesów, gdy te przyjdą, sam będę na niego głosował, choćby w roku olipmijskim, choćby miał mu zagrozić jakiś rodak o talencie Michaela Phelpsa.

•

©2009 Ainunau.net. | Permalink | 3 komentarze/y | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: plebiscyt, podsumowanie, Robert Kubica, sport, Tomasz Majewski, Wielcy Rodacy

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

W wolnych chwilach przeszukuję polskie media, żeby znaleźć coś o "COP14", bardziej dla sprawdzenia medialnego szumu o wydarzeniu, niż z racji ekosystemowych ciągot. Za dużo tego jednak nie ma. Tutaj swoją informacyjną potęgę prezentuje największy serwis mikroblogowo-smsowy, czyli twitter.com. Wchodząc do zewnętrznej wyszukiwarki wpisów w tym systemie otrzymujemy aktualizowany w czasie rzeczywistym zestaw spostrzeżeń, linków, a nawet publicznych zaproszeń do spotkań. Tak oto twitter w połączeniu z mobilnością stał się wielką kopalnią aktualnych i subiektywnych, w dobrym tego słowa znaczeniu, opinii. O samej idei serwisu, jego klonach, polskich odpowiednikach będzie wkrótce czas napisać.

Tymczasem sprawdźmy co świat ma do powiedzenia o Poznaniu ;)

•

©2008 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: COP14, Poznań, twitter.com

Feed enhanced by Better Feed from Ozh