Ainunau.net » prywata

Dziennik 365

Marcîn — Sun, 05 Sep 2010 13:15:54 +0000

Rok temu rozpocząłem pewien eksperyment fotograficzno-życiowy — dziś po raz ostatni wykonałem i opublikowałem zdjęcie na fotoblogu tworzonym według zasad projektów 365-dniowych. Podstawowe założenie brzmiało: weź aparat, zrób codziennie jedno zdjęcie, opublikuj je i wytrzymaj tak przez rok. Proste. W praktyce okazuje się to prawdziwym testem “wytrwałości w hobby”. Ostatnie dwa miesiące sprawiły mi szczególną trudność w wyławianiu obrazów z codzienności.

Tematyka zdjęć może być dowolna (tak jak w moim wykonaniu), choć cenniejsze mogą być dokonania wyspecjalizowane, skupiające sie na konkretnym temacie lub proponujące określoną formę. Tę i więcej zasad przytoczyłem na podstronie “o projekcie”.

Na platformę publikacji wybrałem posterous.com. O zaletach tego systemu pisałem kilka postów temu. W tym konkretnym wypadku kluczowe było:

publikowanie przez e-mail, dzięki czemu mogłem szybciej wysyłać zdjęcia zrobione komórkami,
możliwość (późniejszego) przesłania treści do innych serwisów społecznościowych.

Dlaczego nie zdecydowałem się na flickera lub dedykowaną tego typu działalności platformę fotoblogową? W przypadku flickera, który posiada przecież możliwość publikacji przez e-mail i automatycznej publikacji na bloga, postanowiłem nie mieszać zdjęć wykonywanych przy różnych okazjach (niecodzienność), ze zdjęciami wykonywanymi z myślą o tym konkretnym przedsięwzięciu (codzienność). Niebawem prześlę wszystkie zdjęcia z Dziennika 365, za jednym razem, by uniknąć bałaganu w galerii. Z kolei platformy fotoblogowe posiadają przeróżne ograniczenia (objętości materiału, edycji, datowania), okraszają swoje strony reklamami i dają małą swobodę w kształtowaniu wyglądu strony.

Tyle technikaliów w tym ogłoszeniowym, niedzielnym poście. Chętnych jeszcze raz zapraszam na stronę Dziennika 365.

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: fotoblog, fotografia, posterous.com, projekt 365

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Historia znikniętego „K”

Marcîn — Wed, 15 Jul 2009 21:24:15 +0000

Mam przyjemność być założycielem grupy zbierającej na flikerze zdjęcia z moich rodzinnych stron. Z tego co mi wiadomo była to pierwsza tego typu inicjatywa i do dziś jedyna. Zdjęć jest w sumie niewiele, ale kilka perełek się trafiło. Pośród nich to właśnie foto, bliskie mi z wielu powodów.

Inowrocław Aug 1990, originally uploaded by sludgegulper.

Na zdjęciu widzimy oczywiście południowy fronton inowrocławskiego “pałacu kultury”, mieszczącego się przy ul. Kilińskiego, vis a vis kościoła pw. Świętego Krzyża. Komentarz zamieszczony przez jednego z użytkowników pod zdjęciem przywołał starą zagadkę językową trapiącą mnie w latach 80. Dlaczego w tamtych czasach słyszałem często od wszystkich przyjezdnych z innych miast o “em-piku”, a nie o “ka-em-piku”?

Nie na darmo nazwałem obiekt, w którym mieścił sie KMPiK, pałacem kultury. Do dzisiaj ma tu swoją siedzibę wiele szacownych instytucji: Biblioteka Miejska, Muzeum (przenoszące sie powoli do nowej siedziby przy ul. Solankowej), Szkoła Muzyczna pierwszego i drugiego stopnia, czy Inowrocławski Dom Kultury.

Sieć Klubów Międzynarodowej Prasy i Książki zawsze była zakładem jakby komercyjnym, nawet za poprzedniego systemu. Tu uczono naród języków za odpłatnością, sprzedawano najnowsze wydawnictwa płytowe i książkowe, a od czasu do czasu za obejrzenie wystawy lub projekcji trzeba było zapłacić. Był też przybytek gastronomiczny, ale bezalkoholowy. Na początku lat 90. funkcja handlowa została praktycznie jedyną w działalności klubu w Inowrocławiu. KMPiK musiał opuścić swoją rozbudowaną siedzibę i przenieść się na ul. Kościelną już tylko jako sklep. Niestety i tę działalność szybko zakończył.

Minęło lat mało wiele i oto w całej Polsce zaczęły powstawać “empiki”, regularne sklepy księgarskie, gdzieniegdzie z dodatkiem szkół językowych. Potężne wielopoziomowe salony zwane “Megastore” i skromniejsze, m. in. w centrach handlowych i w mniejszych ośrodkach, które swojej nazwy się nie dosłużyły. Oczywistym było, że nikt tej sieci nie mógł nazwać KaEmPik-iem, bo po klubie nie zostało ani śladu. Mamy zatem tytułowe zniknięte K. Ostał się jeno zwyczajowy, stworzony dla skrótu, popularny eMPiK, którego nijak w dawną nazwę rozwinąć nie sposób, choć oczywiście otworzenie serwisu internetowego z “com” po kropce przywróciło trochę międzynarodowego ducha ;) To ciekawe, że od początku nie postarano się o domenę .pl; wniosek, że mądrzy ludzie planowali już wtedy ofensywę na ościenne eurostany. Dziś wklepując empik.pl dotrzemy tam gdzie trzeba.

Salonu “empik” nie ma w Inowrocławiu do dziś. Widocznie specom od marketingu i franczyzy udało się ustalić, choć im nie pomagałem, że w PRL-owskich czasach nie lubiliśmy płacić za “kulturę” i do dziś nam to zostało.

Na koniec jeszcze mały resentyment, taki dla zasady bardziej, niż z przekonania. Wyobraźmy sobie, że dziś Miasto Inowrocław lub jakikolwiek inny inwestor buduje coś o podobnym rozmachu jak budynek ze zdjęcia. Urojenie, czy tam nawet rojenie.•

©2009 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: empik, flickr.com, Inowrocław, język, KMPiK, PRL, wspomnienie

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Sumy 2008

Marcîn — Wed, 31 Dec 2008 22:59:23 +0000

Nie składam życzeń, bo niby po co? To miejsce nie służy takim celom. Skoro jednak przeżyliśmy właśnie koniec roku, wypadałoby podsumować. Zapraszam na uroczystość, bardzo skromną, przyznania dorocznych Sumów, nagród sumujących. Nagrody zostaną przyznane po raz pierwszy i najprawdopodobniej ostatni.

Na początku lat 90., gdy przypadł złoty wiek mojej prywatnej listy przebojów przyznawałem zawsze własne muzyczne nagrody. Był wykonawca roku, rzęch roku, jedyna istotna kategoria: płyta roku itp. Nagrody nazwy nie miały, był małym druczkiem dopisany jakiś majak o tym, że to niby jakaś firma nagraniowa przyznaje. Cały proceder (niecny i bezczelny zgoła) miał swoje korzenie głęboko w historii, w plebiscytach Non Stopu, czarno-białego miesięcznika muzycznego z lat 80. Ukazywał się także później, ale wersja kolorowa była taka se i szybko przemieniła się w pismo Rock N’Roll,

Dziś zapraszam na Sumy 2008, nagrody za wszystko, a raczej nie nagrody, raczej podziękowania.

Przepraszam wszystkich, którzy kliknęli i spodziewali się kolejnego megapostu. Podziękowań nie może być za dużo, w końcu to nie Oskardy ;) Przepraszam także wszystkich, którzy kliknęli a post wydał im się za długi.

Przepraszam!

Dywan rozwinięty, fanfary!!!

Pierwsze podziękowania kieruję w stronę muzyki instrumentalnej, rockowej i elektronicznej, czy to post-rock, alternatywnej, matematycznej, inżynierskiej, orgiastycznej, rockowi elektronicznemu, czy jakiejkolwiek dobrej muzie, która pozwala wyczarowywać w wyobraźni obrazy i podróżować między nimi bez potrzeby używania substancji trzecich. Drugich też. Z nazw wymienię: God Is An Astronaut, Tangerine Dream, Helios, Eluvium, Jona Hopkinsa, múm (czasami), Movus, port-royal i tego gościa co "sprezentował" mi epkę z instrumentalnymi The Cure, "Lost Wishes" ;)

Po drugie, dziękuję flickr.com, popularnie zwanemu flikerem, za to, że choć nie jest darmowy, pokazuje tyle wspaniałości, sprawia, że i ja gdzieś wśród nich mogę przycupnąć.

Po trzecie dziękuję społeczności WordPress, że jest taka uczynna i dzięki niej mogę przeładowywać moje chaotyczne wpisy jeszcze bardziej bzdurnymi dodatkami w stylu: tagi, kategorie, obrazki ładowane przez custom fields, listy podobnych wpisów, pingbacki itp. W ogóle to dziękuję wszystkim webdesignerom, którym chce się dzielić swoją wiedzą ze światem.

Po czwarte dziękuję poznańskiemu MPK i Przewozom Regionalnym PKP, gdziekolwiek ich siedziba jest, że jednak jeszcze jeżdżą i nie muszę spełniać swojego największego marzenia w postaci własnego szofera. (Napisałbym szoferki, ale to mogłoby się źle skojarzyć, np. z ojcem Miszy, który jak wszystkie dzieci lat 80. wiedzą, pracował na awtazawodzie Kamaz, a żadna szoferka nie miała przed nim tajemnic.)

Specjalny sum w galarecie przypada firmie pragnącej pozostać anonimową, za organizacje najlepszych imprez w tym roku i zadanie czynnego kłamu twierdzeniu, że Świecie jest miastem emerytów. Trzeba przyznać, że grunt był niezwykle trudny, ale czasem trawiasty.

Megasum Summarum 2008 to oczywiście podziękowania dla mojej rodziny (w tym mojej producentki, która wciąż mi przypomina, że nie jesteśmy rodziną:>) i przyjaciół, którzy swoją postawą dali mi siłę i inspirację, zapewnili wikt dla pyska, oczu i serca. Trwajmy w naszych dążeniach. Albo chociaż w moich. :D

A teraz pomachajmy wąsami suma, i wszyscy mówią: "hura!". the&2k8

•

©2008 Ainunau.net. | Permalink | 3 komentarze/y | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: Eluvium, flickr.com, God Is An Astronaut, Helios, Jon Hopkins, Movus, MPK Poznań, múm, muzyka, nagrody, PKP, podsumowanie, port-royal, Sumy, Świecie, Tangerine Dream, The Cure, Wordpress

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

inauguracyjny meldunek z trasy

Marcîn — Fri, 04 Jul 2008 10:27:03 +0000

ostatnimi czasy nie dane mi bylo dzielic sie informacjami o tym co mnie czeka w niedalekiej przyszlosci.ale oto nadszedl moment idealny na ogloszenie parafialne. ktore brzmi… rozpoczalem wraz z zelazna ekipa akcje open’er 2008 :)
mamy do pokonania ok. 300 km – na tym etapie rozwazamy wybor trasy. wariant ‘krajowy’ czyli DK 5 lub wariant ‘malowniczy’ przez tuchole i starogard gd. calosc ma uwienczyc przejzd obwodnica trojmiejska i trasa kwiatkowskiego do podgdynskiego pierwoszyna, gdzie bedzie sie znajdowac nasza melina.jest cieplo i raczej tloczno. niedlugo pozdrowimy bydgoszcz.
dopoki nie wezme do reki programu imprezyto nie wypowiem sie na temat oczekiwan na dzisiejszy wieczor. poki co skupiam sie na geografii i transporcie.

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

loteria

Marcîn — Fri, 06 Jun 2008 07:13:21 +0000

przed chwila wyslalem smsa ws. wygrania biletu na openera. jest 250 sztuk na cala polske. a mnie po prostu ciekawi ile jest tego w rzeczywistosci. kto w agorze zdecyduje ile zaproszen trafi de facto do chetnych. wszak pracownicy tez czasami lubia posluchac muzyki;) a sms na pewno zwroca koszty operacyjne i moralne. ok. wiem. psiocze niepotrzebnie.

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Substancja miejska

Marcîn — Thu, 05 Jun 2008 18:52:58 +0000

Wszystko dobre co się szybko kończy. Tak też było z wizytą w stolicy Austrii. Ostatni dzień był właściwie nieprzewidywalnym zbiegiem pozytywnych okoliczności – udało się lekko zmodyfikować program wycieczki i mogłem rano wyskoczyć jeszcze metrem do ścisłego centrum. Czasu było niewiele, ale pogoda była wyborna, nie wypadało zatem odpuścić.

Podczas tego szybkiego pleneru postanowiłem uchwycić jedną z najbardziej fascynujących cech dużego miasta — zwartość miejskiej zabudowy. Brakuje tu tak powszechnych w naszych miastach niezabudowanych działek, brudnych elewacji, wystających szyldów. Zaczęliśmy w pewnym momencie na siłę wyszukiwać jakieś uchybienia w przestrzeni, by poczuć się bardziej swojsko. Ale nie przesadzajmy z tymi opisami, przygód żadnych tym razem nie było, poza kilkunastominutowym spóźnieniem dwóćh kolegów na odjazd do Brna, zatem — zapraszam do zdjęć.

Przy okazji wyjaśniło się, że niebieski komin ze złotą kulą, który stanowił charakterystyczny punkt odniesienia w pobliżu miejsca naszego hotelu to element spalarni śmieci. Przez cały pobyt nie uświadczyliśmy widocznego dymu. I tak też popyt zapamiętam – sterylny, miły, ale powierzchowny. Przydałoby się pobyć więcej czasu, by móc choć wiarygodnie skłamać, że znam Wiedeń ;) ●

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

pewnego razu brak neta

Marcîn — Mon, 26 May 2008 10:38:16 +0000

taka awaria moze byc oczywiscie rowniez zbawienna. telefony sie nie urywaja, nikt nie nagabuje o wysylanie jednego zdania mailem, mozna spokojnie pomyslec… tzn nie mozna, bo wspolpracowniczka napierdala piesn o sprawach zawodowych i prywatnych. a ja tak bardzo potrzebuje spokoju…
zawsze moze byc gorzej, wlasciwie zawsze JEST;) prawa murphyego sa nieublagane

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

UNO-City

Marcîn — Mon, 19 May 2008 21:40:40 +0000

Druga część mojej wycieczki po Wiedniu była wielką niespodzianką. Grupa odszczepieńców, bardzo spragnionych dodajmy, pozostawiła główną grupę turystów pod okiem Pani Przewodnik, której wiedza często kłóciła się z informacjami zamieszczonymi w przewodnikach. Do dziś zastanawiam się dlaczego Stefan to Szczepan… :)

Po zaspokojeniu pragnień okołoprocentowych w dość obskurnym jak na centrum miasta miejscu, ekipa uległa naciskom młodzieży i wspólnie, raźnym, choć chwiejnym krokiem, udała się na Plac Szwedzki, by wsiąść do pociągu niebylejakiego typu metro. Postanowiliśmy pojechać na Prater, by z bliska podziwiać Ernst-Happel-Stadion, najważniejszą arenę nadchodzących Euro 2008. Plan był świeży i prosty – wielu z nas potrafi czytać diagramy komunikacji miejskiej. Ten zamieszczony w naszym hotelu stwierdzał jednoznacznie, że dojedziemy linią U2 na sztadjion. Niestety, na stacji Praterstern czekała nas przykra niespodzinka. Mapy wyprzedzały stan rzeczywisty, choć te lepsze miały wyraźny dopisek, że interesująca nas część trasy będzie oddana do użytku w maju, my sądziliśmy, że na początku, oni jednak raczej mysleli o dacie inauguracji Mistrzostw.

Po wielu kłopotach i zawirowaniach z obraniem dalszej marszruty spragniona wataha ponownie zaczęła niuchać za piwskiem. Z jakiś powodów wywnioskowaliśmy, że znajdziemy je nad rzeką, która była już blisko. Zanim jednak trafiliśmy do miejsca, które spełniło nasze wymagania przeszliśmy obok sklepu o nazwie „Polskie Delikatesy – Polnische Delikatessen”, w witrynie którego raźno i bezwstydnie reklamował się plakat do filmu „Lejdis”. Odwiedziliśmy też Mexiko-Platz, dawną mekkę wycieczek handlowych rodaków w poprzednim ustroju.

Po nasyceniu się jadłem i napojeniu przepastnych gardeł część osób miała już dość Wiednia, modrego Dunaju, metra. Pragnęła wypocząć przed czekającą nas wieczorną wyprawą do dzielnicy winnic. Jednak ja, dałem się namówić najmłodszemu w naszym gronie, na jeszcze jeden wysiłek – przejście przez rzekę do UNO-City, dzielnicy wiedeńskich wieżowców, w których mieszczą się instytucje Organizacji Narodów Zjednoczonych. Mieliśmy także wjechać na wieżę Donauturm, żeby podziwiać metropolię z góry, no i chociaż zobaczyć ten upragniony stadion z daleka. To był wspaniały pomysł, bo widok był przedni. Miasto o pojemności dwóch milionów ludzi jak na dłoni :)))

Oto zapis tej wycieczki w formie fotograficznej. Dzień był bardzo pochmurny…

Przy okazji warto wspomnieć też o licznej wiedeńskiej Polonii. Pan windziarz okazał się Polakiem, demaskując się reakcją na wypowiedź kolegi o szybkości windy, nie wstydził się również pożegnać nas w ojczystym języku. Taksówkarz, który wiózł część naszej wycieczki był Polakiem. Polką z Tarnowa była kucharka, którą mieliśmy okazję poznać tego samego wieczora na Grinzingu, ostatni z samochodów, który stał zaparkowany nieopodal meczetu miał rejestrację z Pruszkowa;) Jeśli wierzyć słowom Pani przewodnik, Polki z emigracji stanu wojennego, w Wiedniu żyje 40000 Polaków. Stanisław Lem miejsce to sobie bardzo upodobał. Mam nadzieje, dla nich wszystkich Wiedeń jest i będzie przyjazny.●

©2008 Ainunau.net. | Permalink | 3 komentarze/y | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: architektura, Euro2008, obiekty sportowe, polonia, transport publiczny, Wiedeń

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Spokojny powrót

Marcîn — Sun, 04 May 2008 18:58:52 +0000

Z tej wycieczki powróciłem bez tradycyjnej depresji wynikającej z cywilizacyjnej przepaści. Nie dlatego, że coś takiego nie istnieje, po prostu może się przyzwyczaiłem. Szczegóły przedstawię wkrótce, a dziś mała galeria, która zapewne niebawem wyląduje na flickerze.

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

osterajs’ wita

Marcîn — Wed, 30 Apr 2008 14:36:39 +0000

korespondent dzis zalicza same wtopy… zapomnialem reaktywowac w kraju roaming, za granica ostatni raz bylem 3 lata temu, jak ten czas leci… no i czechy przeszly bez echa zupelnie, a na trasie bylo i brno, do ktorego jeszcze wrocimy.
wszystko jest jakies zbyt pospieszne gdy trzeba sie podporzadkowac ‘programowi wycieczki’. austriacka prowincja wita nas tymczasem odnowionymi fasadami, ale nie w kazdym domu, i korkami na ciasnych uliczkach, jest tez mnostwo megawatowych wentylatorow;) czyli elektrowni wiatrowych. nie 19 jak pod kolobrzegiem, nie trzy jak kolo pakosci. ze sto. leb po wczorajszych wyczynach boli lekko, mial byc z tego artykul ale fon mi sie zawiesil i dupa. nadrobimy;)

Feed enhanced by Better Feed from Ozh