Powieść w wydaniu dźwiękowym, niecodziennie :)

Jako dziecko uwiel­białem słu­cho­wiska radiowe i bajki na kase­tach. Dziś, gdy mi czas i życiowy zgiełk pozwoli, sięgam chętnie po audio­booki, czyli książki w formie dźwię­kowej. Ostatnio w przy­stęp­nych cenach publi­ko­wała je Gazeta Wyborcza w serii „Lektury obo­wiąz­kowe“, a wcze­śniej, w mniej przy­stęp­nych, w cyklu „Mistrzowie Słowa“. Cześć tych pozycji legalnie nabyłem, cześć sobie odpu­ściłem. Archiwa są cenne, ale nie aż tak ;) Słucham też spo­ra­dycznie „Pieśni Lodu i Ognia“ George’a R. R. Matina w wydaniu ory­gi­nalnym. Zapałałem chęcią nagrania książek, któ­rych w pol­skich zaso­bach nie ma, a do któ­rych ja chętnie wracam i pole­ciłbym z czy­stym sumie­niem innym. Zagadnienie to, choć ama­tor­skie z zało­żenia i efektu, staram się zgłębić solidnie: dykcja, into­nacja, spo­soby inter­pre­tacji, sprzęt i opro­gra­mo­wanie do nagry­wania — to nie­zbędne skład­niki dobrej powieści dźwię­kowej.
Podstawową kwe­stią — zde­cy­do­wanie bar­dziej zaawan­so­waną niż ranga sprawy — jest przy­jęcie spo­sobu czy­tania. Czy ma to być odczy­tanie na zasa­dzie dobrego lek­tora, który nie prze­szkadza, czy raczej inter­pre­tacja na głosy? Przykłady poka­zują, że naj­lepsze są roz­wią­zania pośrednie, skła­nia­jące się jednak ku spo­kojnej nar­racji. Tak jak „Mistrz i Małgorzata“ Bułhakowa w audio­booku Henryka Boukołowskiego. Idealne :) Pozostaje mi tylko starać się naśla­dować wiel­kich, o jakim­kol­wiek pro­cencie dorów­ny­wania nie myśląc.
Na pierwszy ogień pro­po­nuję „Jesień w Pekinie“ Borisa Viana, mistrza absurdu i nostalgii. Powieść obfi­tuje w kar­ko­łomne dla czy­ta­ją­cego w myślach pas­susy, a co dopiero prze­słu­chać to z jako takim sku­pie­niem i zro­zu­mie­niem. Jednak podejmę swój nar­cy­styczny trud :) Może kiedyś to doświad­czenie pomoże nagrać mi jakąś umi­la­jącą życie lite­ra­turę, nie­ko­niecznie swoim głosem.

Odcinek 1 — tu daun­lołduj.

Obecne zaawan­so­wanie prac można odsłu­chać na humyo.com.●