Pył jeszcze nie opadł

Niesamowity mie­siąc. Tak, to trochę obra­zo­burcze wyra­żenie, ale ten kwie­cień jest nie­sa­mo­wity. Poza tra­ge­diami zda­rzają się wspa­niałe i radosne prze­życia. Żyję w cie­ka­wych cza­sach: podróże, kata­strofy, mani­fe­stacja sił natury, rycerze słowa z tępymi kopiami.

Podczas żałoby nie byłem spo­kojny, co rusz wypro­wa­dzało mnie z rów­no­wagi sza­fo­wanie idio­tycz­nymi para­le­lami, sym­bo­liką mającą uła­twić sprze­danie wyda­rzenia czy­tel­nikom tablo­idów. Prosty czło­wiek ma prawo do infor­macji, takiej jak każdy inny, ale nie powi­nien być pro­wa­dzony jak owieczka do medialnej rzeźni. Widocznie ktoś na kopule posta­nowił, że będzie to taki kraj – nie­wol­ników sym­boli, idei i prze­szłości. Za krótki jestem by zgłębić ten wielki plan, zbyt ska­mie­niałe mam serce by zro­zu­mieć egzal­to­wa­nych komen­ta­torów i wszyst­kich tłu­ma­czą­cych naro­dowy dramat dzia­ła­niem sił wyż­szych lub, w naj­lep­szym wypadku, histo­rycz­nymi klątwami.

Do tego dodajmy pełné spek­trum w tle. Brazylijska żałoba, trzy­dniowa, pal licho z jakich pobudek i fak­tycz­nych przy­czyn. Mili moi, Brazylia? Szok. Na prze­ciwnym bie­gunie, mój ulu­bie­niec w szar­ganiu języka i logiki, pan poseł Brudziński, doko­nu­jący samo­na­masz­czenia już w pierwszy dzień po kata­strofie. Bóg dał mu “drugie życie”, więc Prezydentowi, Pierwszej Damie i kolegom z partii zabrał? Obrzydliwe wygrze­wanie się w medialnym cie­pełku. Szok. I takich zdu­mień mógłbym wymie­niać masę i bez końca.

Dziś rano w tłicie napi­sałem, że liczę na sprzę­żenie zwrotne: powrót racjo­na­lizmu, logiki faktów, wnio­sko­wania na przy­szłość. Takich głosów kilka zabrzmiało w ostatnim tygo­dniu i jest ich coraz więcej. Bardzo dzię­kuję tym ludziom za odwagę słów.

Niech zacznie być w naszym myśleniu ważny każdy czło­wiek, uświę­cone życie i kolo­ni­zacja Układu Słonecznego. Nie nie­biań­skie czaj­niczki i inte­resy kilku auto­kratów, żądnych zemsty za XIX i XX wiek.